Pod koniec XIX wieku wystąpił znaczny wzrost produkcji energii elektrycznej w Europie, zwłaszcza po rozpoczęciu eksploatacji 3-fazowej linii 25 kV z Lauffen do Frankfurtu nad Menem w 1891 roku. Około 20 lat później wybudowano pierwsze 3-fazowe linie przesyłowe o napięciu 110 kV (1912 r.) w Michigan i w Niemczech. Poziom transmisji 220 kV osiągnięto w Kalifornii w 1923 roku. W tym samym okresie, do rozpoczęcia II wojny światowej, napięcie nominalne linii przesyłowych w Polsce wynosiło tylko 60 kV i 150 kV. Jakość urządzeń wysokiego napięcia w pierwszych dziesięcioleciach XX wieku często nie była wysoka, ponieważ firmy nie miały doświadczenia w produkcji urządzeń energetycznych. W związku z powyższym pojawiła się potrzeba budowy laboratoriów wysokiego napięcia zlokalizowanych w większych zakładach energetycznych i na uniwersytetach technicznych w celu sprawdzania materiałów i gotowych wyrobów, a także do kształcenia inżynierów elektryków w nowej specjalności. Pierwsze laboratorium wysokiego napięcia na terytorium obecnie należącym do Polski powstało w Technische Hochschule Danzing. Po jej otwarciu w roku 1904, drugie zorganizowano w 1911 w Technische Hochschule Breslau, trzecie na Politechnice Lwowskiej w 1919, czwarte na Politechnice Warszawskiej w 1922, a piąte w Gródku w 1924 roku.
Całość artykułu w załączonym pliku PDF.
